Sinds ik ziek ben wordt er veel aan mij getwijfeld.

Ik weet niet precies wanneer of hoe ik het heb gedaan. Maar ik heb haar los gelaten.

Rita ligt languit op de mat. Haar ogen zijn gesloten en ze snuift zachtjes. Ze droomt.
Haar Spaanse bloed warmt op in de ochtendzon.

Verwachtingen. Mensen zeggen graag dat ze niets verwachten, maar ik betwijfel of dat waar is.

Ze staart me aan met een blik die ik niet kan thuisbrengen.
De kringen onder haar ogen verraden dat ze moe is.

Ik zit in de wachtzaal in het ziekenhuis. Deze keer geen heftig onderzoek, denk ik, maar een gewone controle bij de gynaecoloog. Zoals bij normale mensen.

Ik loop vast op de zin dat ik milder moet zijn voor mezelf. Ik begrijp de boodschap, maar de paradox in de zin zelf maakt me opstandig.