Vandaag ga ik eindelijk een nieuwe tattoo laten zetten. Ik ben nerveus. Niet voor de tattoo zelf — ik heb er tenslotte al vijf — maar het is wel mijn eerste tattoo sinds mijn diagnose met MS.
Op zich is er geen reden waarom de MS me zou verhinderen om een tattoo te laten zetten, je moet alleen rekening houden met de data voor de MRI´s. Eindelijk is er nog eens tijd genoeg tussen de MRI´s om er voor te gaan. Dus ik ga er voor, met een bang hartje.
Ik ben altijd al fan geweest van tatoeages. Het is voor mij een manier om permanent kunst en schoonheid bij me te dragen in een wereld die lelijk kan doen. Het is een vorm van zelfexpressie. Van tonen wie ik ben, zonder het te moeten zeggen. Mijn moeder zei ooit dat het mijn manier is om te tonen dat ik niet akkoord ben — zoals vaker zou ze wel eens gelijk kunnen hebben.
Sommige tattoos heb ik gewoon omdat ik ze mooi vindt. Zo heb ik een vogel op mijn onderarm, grappig ding, laat me elke ochtend wel even glimlachen bij het aankleden. Sommige hebben een diepere betekenis. Deze nieuwe tattoo hoort bij de laatste categorie. Ik laat een symbolische voorstelling van de maan zetten op mijn linkerarm, als een reminder voor mezelf. Dat het leven cyclisch is en dat dat ok is. Dat ik sterker ben dan ik zelf denk, ook al zie ik het zelf niet. Dat ik er altijd zal zijn, ook wanneer het licht tijdelijk verdwijnt. Dat ik schaduwen en licht nodig heb om te leven.
Vooral dat laatste vind ik moeilijk om te delen en te erkennen. In een maatschappij die zo gebrand is op oneindige groei en efficiëntie, voelt het kwetsbaar om diep te voelen en te willen voelen. Om ruimte te laten voor mijn emoties, zeker wanneer het er veel zijn.
Ik heb de afgelopen jaren zo vaak complimenten gekregen over hoe sterk en stabiel ik lijk dat ik het ook gaan geloven ben. Maar dat is natuurlijk niet zo. Het ging de afgelopen jaren heel goed, dat is waar. Alles liep zoals ik wou, ik was een gelukkige moeder, ik groeide door professioneel, was succesvol aan het studeren... Ik was superefficiënt. Maar het is niet zo moeilijk om sterk te zijn wanneer de dingen lopen zoals je wil.
Dus toen in november 2025 mijn altijd optimistische gemoed ineens ondergesneeuwd geraakte met een diepe droefheid en daarop in januari 2026 nog eens een diagnose MS volgde, kon ik daar niet mee om. Geen van die twee dingen deden me sterk en stabiel voelen. En dat kon toch niet? Ik ben altijd sterk en stabiel. Maar de waarheid is dat iedereen soms onstabiel is. Iedereen valt en twijfelt en wordt soms opgeslokt door onzekerheid. Ook ik. En dat moest ik eerst beseffen voor ik plaats kon maken voor het opstaan.
Ik ben het nog aan het leren. Een belangrijk iets is dat ik deel dat ik gevallen ben en toelaat dat anderen dat zien. Dat voelt heel vreemd. Maar ik probeer het toch.
