Leven met ziekte verandert meer dan een lichaam. Het verandert hoe je kijkt, denkt, voelt. Het verandert hoe je je verhoudt tot de wereld.
Schrijven is voor mij een middel om dat te onderzoeken. Het geeft me de mogelijkheid om mijn ervaringen echt te voelen. Om er bij stil te staan wanneer ik soms liever wil gaan lopen.Ik schrijf over chronische ziekte, levend verlies en alles wat daar bij komt kijken.
Soms in de vorm van een kortverhaal, soms als een persoonlijk fragment, column of artikel. Wat deze teksten verbindt, is dat ze zichtbaar maken wat vaak onzichtbaar blijft, en ruimte creëren voor ervaringen die niet altijd een plaats krijgen in het publieke gesprek.
Wil je mijn volledige persoonlijke verhaal lezen? Dat kan je hier.
Op de hoogte blijven van een nieuwe tekst of publicatie? Dan kan je onderaan je mailadres achterlaten.
Spiernaakt
Ik voel me kwetsbaar, zo spiernaakt in de grijsbruine, troebele Noordzee. Of het water koud of warm is, merk ik niet op.
Over gedeelde smart
In een maatschappij die zo gebrand is op oneindige groei en efficiëntie, voelt het kwetsbaar om diep te voelen en te willen voelen. Om ruimte te laten voor mijn emoties, zeker wanneer het er veel zijn.
Doorzetten of overdrijven?
Als maatschappij stellen we gezondheid voor als iets maakbaar. Alsof gezond zijn het resultaat is van de juiste individuele keuzes, en ziekte het gevolg van de verkeerde.
Maar wat als dat niet het hele verhaal is?
Mijn verhaal
Hoi, ik ben Katrien. Mama van 2, partner van 1 en 2 keer chronisch ziek.
Hier lees je mijn verhaal.
Kwade dagen
Maar met lichamen werkt dat zo niet. Je moet het doen met wat je hebt. Of niet.
Zij
Op de achtergrond zoemt de wasmachine. Ik tik op mijn toetsenbord, maar weet niet goed wat ik doe.
Te dichtbij
Ik zie aan alles dat hij anders naar me kijkt. Ik ben niet meer de vrouw die ik voor hem ooit was.
Losgelaten
Ik weet niet precies wanneer of hoe ik het heb gedaan. Maar ik heb haar los gelaten.