Hey, ik ben Katrien.
Ik ben mama van 2 opgroeiende tieners en de vrouw van Wannes, mijn hoogstpersoonlijke duracell-konijn.
Onlangs werd ik 40. En ik ben ook al een tijdje ziek.
Ik groeide op, samen met mijn vier jaar oudere broer, in de rand rond Dendermonde in de jaren 90 en de nillies, voor mij nog altijd de schoonste tijd om in op te groeien. Mee met de digitale revolutie en toch analoog genoeg om geen sporen na te laten.
Als opgroeiend kind was ik altijd vrolijk en eigenwijs. Als volwassene ben ik dat denk ik nog altijd.
Zo ben ik ook altijd omgegaan met mijn ziektes. In 2010 kreeg ik te horen dat ik lijd aan de ziekte van Menière. Een ziekte die zich kenmerkt met heftige episodes van draaiduizelingen, tinitus en gehoorverlies. Ik was toen 24. Gelukkig voor mij ben ik best wel koppig en liet ik me door de ziekte niet tegenhouden om te doen wat alle twintigers horen te doen: te genieten van het leven. Ik ontdekte, zocht en probeerde uit wat in mijn kraam zou passen. De duizelingen verdwenen naar de achtergrond en de tinitus werd meestal overstemd door het geroezemoes van een vol café of de dreunende bassen van een goeie fuif.
Twee jaar na mijn diagnose stapten Wannes en ik in het huwelijksbootje. Een jaar later werd onze zoon geboren en nog anderhalf jaar daarna onze dochter.
We kochten een hond, kochten een huis en ik zocht mijn weg als mama, partner en professional. Dat laatste was niet zo simpel. Ik was namelijk best een goeie leerling geweest in het secundair onderwijs, maar toen ik nadien moest kiezen voor een toekomst, wist ik helemaal niet waar naartoe. Dus na best wel wat pogingen gaf ik er de brui aan en starte ik als eventmedewerker. Nu zou het dan wel duidelijk worden. Niet dus. Hoewel ik het heel erg leuk vond om met mensen te werken, klopte het plaatje toch nooit helemaal.
Op mijn dertigste viel alles op zijn plek. Na een slechte werkervaring, keerde ik terug naar de schoolbanken en begon als werkstudent aan een Bacheloropleiding Sociaal Werk. Ik had het op mijn achtien nooit gedacht, maar die richting was op mijn lijf geschreven. Als snel vond ik werk in de sector en in een sneltempo groeide ik door tot teamverantwoordelijke. Mijn ambitieuze ik kreeg eindelijk vrij spel. Ik nam een rol op in het beleid, stak samen met partners mijn schouders onder nieuwe initiatieven en droomde van een warmer en inclusiever Vlaanderen.
Tot in november 2024 het licht uit ging. Ik zat thuis — met het vermoeden van een burn-out. Iedereen zei me dat het ook misschien allemaal wat te veel was geweest: een gezin, een carrière, de studies… Ik was in de afgelopen jaren al af en toe eens gecrasht, fysiek. Hoe kan dat ook anders, als je alles tegelijk probeert te doen. Het was logisch dat het nu misschien wel gewoon even op was.
Maar tijdens de feestdagen zorgden een verdoofde heup en een MRI voor een andere conclusie: MS. Het was waarschijnlijk ook al even aan de gang, want naast het letsel in mijn ruggengraat, bleken ook in mijn hersenen meerdere letsels zichtbaar te zijn.
Eigenwijs als ik ben, besloot ik dat dit niets hoefde te veranderen. Met voldoende rust en de juiste medicatie zou dit me niet tegen houden om mijn leven te leiden zoals ik dat wil, op mijn termen. Ik zou sterk blijven. “Het is was het is” werd mijn moto. Niet klagen, gewoon verderdoen.
Maar hoe hard ik ook probeerde, ik geraakte niet terug in mijn oude doen. Elke goede dag werd gevolgd door twee slechte. De medicatie sloeg niet aan en de duizelingsaanvallen — die ik lang voorbij waande — staken terug de kop op. Ik belandde in een zwart gat. Alles waar ik zo voor gewerkt had, mijn gezin, mijn job, mijn toekomst… alles verdween als sneeuw voor de zon. En ik, die altijd zo optimistisch was, zo vrolijk, ik verloor al mijn licht.
“Eerlijk, ik weet niet of ik uit mijn bed zou zijn gekomen zonder de kinderen. Ik bracht de weken door in een waas. ”
Wanneer ik alleen was, zweefde ik tussen apathie en complete verwoesting. Enkel wanneer de kinderen thuis waren, deed ik mijn best om ietwat menselijk te lijken.
In die dagen begon ik opnieuw te schrijven. Over mijn donkere gedachten, over de pijn, over de storm die ik vanbinnen voelde. Niet omdat ik dacht dat het zou helpen, maar gewoon omdat het ergens naartoe moest en ik te bang was om het luidop te zeggen.
Het hielp me om te huilen. Om de spiralen in mijn hoofd een plaats te geven. En soms zelfs om de woorden daar achter te laten, gewoon op het blad.
In de periode die volgde ontdekte ik meer en meer hoe creatief werken me kan helpen op moeilijke dagen. De ene keer om vorm te geven aan mijn gevoel, een andere keer om uit mijn hoofd te kunnen stappen.
Daar begon het idee voor atelier KRAS te groeien. Het doet me enorm veel deugd om opnieuw iets te hebben waar ik professioneel mee aan de slag kan, iets dat ik zelf kan vormgeven binnen de grenzen die mijn lichaam tekent.
Het is vaak niet makkelijk, naast de gewone uitdagingen die een startende ondernemer voor de kiezen krijgt, speelt mijn gezondheid me vaak parten. Maar ik wil terug vooruit — en dat betekent alles.
Ik leer nog elke dag om te leven in een lichaam dat mijn hoofd niet volgt. Soms ben ik dankbaar dat ik het leven trager mag beleven. Soms loop ik er de muren van op. Dat is mijn verhaal.
