Leven met ziekte verandert meer dan een lichaam. Het verandert hoe je kijkt, denkt, voelt. Het verandert hoe je je verhoudt tot de wereld.
Schrijven is voor mij een middel om dat te onderzoeken. Het geeft me de mogelijkheid om mijn ervaringen echt te voelen. Om er bij stil te staan wanneer ik soms liever wil gaan lopen.Ik schrijf over chronische ziekte, levend verlies en alles wat daar bij komt kijken.
Soms in de vorm van een kortverhaal, soms als een persoonlijk fragment, column of artikel. Wat deze teksten verbindt, is dat ze zichtbaar maken wat vaak onzichtbaar blijft, en ruimte creëren voor ervaringen die niet altijd een plaats krijgen in het publieke gesprek.
Wil je mijn volledige persoonlijke verhaal lezen? Dat kan je hier.
Op de hoogte blijven van een nieuwe tekst of publicatie? Dan kan je onderaan je mailadres achterlaten.
Het kattenkruid
Rita ligt languit op de mat. Haar ogen zijn gesloten en ze snuift zachtjes. Ze droomt.
Haar Spaanse bloed warmt op in de ochtendzon.
Groene ogen
Ze staart me aan met een blik die ik niet kan thuisbrengen.
De kringen onder haar ogen verraden dat ze moe is.
Niet sterk genoeg
Ik zit in de wachtzaal in het ziekenhuis. Deze keer geen heftig onderzoek, denk ik, maar een gewone controle bij de gynaecoloog. Zoals bij normale mensen.
Mild versus mezelf
Ik loop vast op de zin dat ik milder moet zijn voor mezelf. Ik begrijp de boodschap, maar de paradox in de zin zelf maakt me opstandig.